• Pierścieniak
• Szkodniki
• Bielinek kapustnik
• Choroby
• Kila kapusty
• Mączniak właściwy
• Śrnietka cebulanka
• Golanica zielonka
• Wciornastek grochowiec
• Uprawa drzew owocowych

Pierścieniak

Wartość odżywcza. Pierścieniak jest smacznym grzybem o dużej wartości odżywczej. Zawiera białko, węglowodany, tłuszcze, sole mineralne i witaminy, zwłaszcza dużą ilość witaminy PP.
Pierścieniak, podobnie jak pieczarka, jest grzybem kapeluszowym. Kapelusz młodego owocnika pokryty jest zgrubieniami, które w miarę
wzrostu znikają lub pozostają w postaci białych cętek. Barwa kapelusza jest zielonobrązowa, zmienia się ona jednak zależnie od warunków. W niskich temperaturach owocniki są ciemnokremowe lub białe. Trzonek jest zawsze biały- Osłona łącząca brzeg kapelusza z trzonkiem ma kształt gwiaździsty, co pozwala na odróżnienie pierścieniaka od innych grzybów, pojawiających się na "rzędzie jako "chwasty". W czasie dojrzewania osłonka pęka odsłaniając fioletowe lub białe blaszki, które są ustawione promieniście.

Część podziemną - grzybnię - stanowi, podobnie jak u pieczarki, sieć białych strzępek. Odmiany. Do uprawy na działkę zaleca się 2 odmiany:
Winnetou - jest odmianą wczesną. Kapelusz ma brązowy, nieco jaśniejszy niż odmiana Gartenriese, owocniki mniejsze i lżejsze rosną kępkami.
Gartenrięse - ma duży owocnik (ciężar 60 g). Kapelusz ma ciemnobrązowy, trzonek biały, grzyb przypomina pokrojem borowika. Jest to odmiana wolno rosnąca, tworzy owocniki o 8-10 dni później niż odmiana Winnetou. Wymagania co do warunków siedliska. W okresie przerastania grzybni pierścieniak wymaga temperatury około 25°. Owocniki rosną najlepiej w temperaturze 15-20°. Duża wilgotność wpływa na jędrność grzyba.
Pierścieniaka uprawia się na podłożu sporządzonym ze słomy zbóż lub z paździerzy lnianych.
Uprawa pierścieniaka. Ze względu na to, że pierścieniak wymaga do wzrostu owocników wyższej temperatury niż pieczarka, grzędy najlepiej zakładać w miejscach ciepłych i osłoniętych od wiatru.

Stosując odpowiednie cieniowanie grzęd można regulować temperaturę. W mniejszym stopniu nadają się do uprawy pierścieniaka miejsca półzacienio-ne. W zupełnym cieniu pierścieniak rośnie bardzo wolno. Do uprawy pierścieniaka najlepiej jest wykorzystać inspekt wówczas, gdy wysadzi się rozsadę do gruntu. Można również wykonać szablon z desek, który ułatwia formowanie grzędy lub wykopać prostokątny dół i w nim założyć grzędę. Dno dołu musi być przepuszczalne dla wody. Grzędy zakłada się w okresie od 15 maja do 15 czerwca. Późno posadzony pierścieniak nie wykorzysta dobrze substratu, a zimowanie grzybni w naszych warunkach jest zawodne. Przygotowanie podłoża. Pierścieniaka uprawia się na wilgotnej słomie zbóż 'ub paździerzy lnianych. Słoma powinna być świeża, nie może być rozłożona
spleśniała. Można użyć zarówno słomy długiej, jak i pociętej na sieczkę. Na m2 grzędy potrzeba 20-25 kg suchej słomy. Przed założeniem grzędy słom należy zwilżyć. W tym celu układa się ją w pryzmę na czystym wybetonowanym miejscu lub na rozłożonej folii i przez częste polewanie wodą (2-3 razv dziennie) w ciągu 6-10 dni doprowadza się jej wilgotność do 70-75% Praktycznie poznaje się, że słoma jest dobrze nawilżona, gdy po ściśnięciu je' w dłoni ukazują się między palcami krople wody. Niedużą ilość słomy można namoczyć w basenie lub w beczce. Nie należy moczyć słomy dłużej niż przez 48 godzin. Po ocieknięciu wody natychmiast przystępuje się do zakładania grzędy. Doprowadzenie słomy do odpowiedniej wilgotności jest podstawowym warunkiem udania się uprawy. Uzupełnianie wody po przerośnięciu słomy grzybnią jest szkodliwe. Przygotowaną słomę układa się warstwami bezpośrednio na ziemi wyłożonej folią i mocno udeptuje. Grubość warstwy ubitej słomy powinna wynosić około 25 cm. Bezpośrednio po udeptaniu słomy przystępuje się do sadzenia grzybni.
Sadzenie i pielęgnowanie. Grzybnię wyjętą z woreczka foliowego i cylindra, w którym jest sprzedawana dzieli się na kawałki wielkości kasztana lub mniejsze i rozkłada równomiernie na powierzchni grzędy. Jeden cylinder grzybni wystarcza na obsadzenie powierzchni l do 1,5 m2. Następnie odchylając słomę jedną ręką, drugą wkłada się kawałki grzybni na głębokość 5-8 cm, po czym miejsce sadzenia ugniata się ręką. Po posadzeniu grzybni powierzchnia grzędy powinna być równa. Należy ją natychmiast przykryć wilgotnymi workami albo kilkoma warstwami wilgotnego papieru gazetowego. Skrzynię przykrywa się oknami, szablon z desek - ramą obciągniętą folią, zagon -daszkiem przyciśniętym kamieniami.

Aby ochronić słomę przed wysychaniem, okna przykrywa się matamflub czarną folią i nie wietrzy się. Temperatura podłoża powinna wynosić 25-28°C. Temperatura powyżej 30°C osłabia żywotność grzybni. Worki lub papier powinny być zawsze wilgotne. Jeżeli przeschną, należy je lekko zrosić.
Po 3-5 tygodniach od posadzenia na powierzchni grzędy lub kilka centymetrów pod nią pojawia się grzybnia i wówczas nakłada się ziemię okrywową.

Zbiór. Pierwsze owocniki pojawiają się po 4 tygodniach od przykrycia grzędy ziemią. Zbiera się je, gdy gwiaździsta osłonka pod kapeluszem jest całkowicie przerwana, lecz kapelusz ma jeszcze kształt zaokrąglony. Grzyby przejrzałe
o wywiniętych brzegach kapelusza i czarnych blaszkach są niesmaczne. Pierścieniaki wykręca się ujmując palcami za kapelusz. Nie wolno ich wycinać. Końce trzonków obcina się. Nie można zostawiać resztek na grzędzie, bo zwabiają szkodniki. Dołki powstałe po wykręceniu owocników zasypuje się ziemią okrywową. Pierścieniaki, podobnie jak pieczarki plonują rzutami, tzn. że po każdym zbiorze następne grzyby pojawiają się po 10-12 dniach. W warunkach naturalnych zbiory rozpoczynają się na początku sierpnia
i trwają do mrozów.